♥

- Geçmişi düşündüğümde - hemen hemen yenilmez zorluklarla dolu olan geleceği düşündüğümde, sevmediğim ve kaytarmak istediğim, ya da tabiatımın kötü yanının kaytarmak istediği onca güç ve çalışmayı düşündüğümde; bana dönük, hep bana bakan gözleri düşündüğümde- başaramazsam suçum nerede,kimde olduğunu bilecekler,bana ufak tefek serzenişlerde bulunmayacaklar,ama doğru ve erdemli olan- saf altından olan- her konuda denenmiş ve eğitilmiş olduklarından,yalnızca yüzlerindeki anlam neler diyecek bana: Sana yardımcı olduk,sana ışık verdik -elimizden gelen her şeyi yaptık senin için,gerçekten dürüst bir çaba gösterdin mi? Hakketiğimiz karşılık nerede? Tüm uğraşmalarımızın meyvesi nedir? Anlıyorsun ya! Bütün bunları ve benzeri bir sürü şeyi -hepsini sıralamak olanaksız- düşündükçe, tüm güçlükleri,biz yaşlandıkça azalmayıp çoğalan dertleri,acıları,düş kırıklarını düşünüp başarısız olmak, rezil olmak korkularına kapıldıkça, ben de, ben de özlüyorum senin özlediğini. Keşke herşeyden uzak olsaydım,diyorum.

Hayallerim bazen hep uçta oluyor bu yüzden kendimi ve hayal dünyamı suçlayamam herhalde. İstiyorum ki, hep evde olayım arkadaşlarımla görüşeyim,evde yemekler yapayım,kendimi şımartacağım deli gibi vaktim olsun,sevdiceğim de evde olsun onunla izlediğimiz çok sevdiğimiz filmleri bir daha izleyelim,gezelim,hadi bu sabah şurada kahvaltı edelim diyip evden çıkıp oraya gidelim,spora gidelim,bisiklete binelim hiç işi düşünmeyelim parayı hiç aklımıza getirmeyelim işte o zaman en büyük huzura ulaşmış olucakmışız gibi hissediyorum.Böyle bir hayat istiyorum böyle birşeyler ama şuan çok zor olduğunu biliyorum.Hayatın acımasızlığı da burada devreye giriyor,bunları yapabilmemiz için sevdiğimiz ya da sevmediğimiz işimizde çalışmamız gerektiğini bilmek bile bazen üzüyor.

Ama en azından bir kaç ay bu şekilde yaşayabiliriz gibi hissediyorum…İşten eve geldiğimde kendime ayırdığım vakit o kadar az ki,neyle ilgileneceğimi nereye koşacağımı bilmemek beni üzüyor başka birşey değil.O üzüntüler doğrultusunda bu hayalleri kuruyorum sonra mutlu oluyorum.

Ah güzel hayal dünyam,sen nelere kadirsin.

Hayatımızın yüzde 80’i ofisde geçiyor,bunu istesek de istemesek de… Ofis bir nevi yeni evimiz oluyor. Eğer sen ofisi evin gibi hissedersen…Komik gelebilir ama hep kocaman bir masam olduğunu hayal ettim çalıştığım yerlerde,kimsenin üzerindeki objelere dokunmayacağı,dokunsa bile yerini değiştirmeyeceği bir masa. Üzerinde sevdiceğimle olan bir fotoğrafım,küçük oyuncaklar,minik hesap makinaları,imac,beğendiğim fotoğraflardan olan kolaj,postitler,kupalar hatta ve hatta sabah işe gelirken kendime aldığım taze cicekler yani aklınıza ne geliyorsa… Ofise girdiğinizde benim oturduğum yeri masamdan tanımanızı istiyorum aslında… Ama olmuyor,yapmasının bir o kadar basit olduğu ama yapılamayan tek şey şuan o benim için. 

Küçük hayaller kovalıyorum aslında minik istekler peşinde koşuyorum kimse farketmesede minik hayallerle mutlu oluyorum. Şuan bunu düşünmem bile beni sevindiriyor,inanıyorum ki bir gün bunların hepsi olucak ama zamanı var.

Amsterdam’a gidince anladım ki İstanbul hiç soğuk değilmiş,orda donarak bisiklete binme zevkine eriştim en sonunda,en düz yollarda en soğukda bile bisiklete binmek bence harika bir hismiş meğersem.Minik alışverişler,gezilere hiç doyamadım.

İnsanoğlu doyumsuz ama ben ayrı bir doyumsuzum… Tatile,sevgiliye,arkadaşa,muhabbete,güzel zamanlara doyamıyorum bu yüzden kimse beni suçlamayaz herhalde.

Şimdiki planımız PRIMAVERA !